COLUMN | WONEN IN EEN VOLKSBUURT

Sinds vijf jaar woon ik in een prachtig volksbuurtje in Utrecht. Super cozy; een Vincent van Gogh-waardig uitzichtje van de Vecht die langs mijn huis voortkabbelt, overal groen en roze bloesemboompjes, zingende vogeltjes….the whole shebang.

cor-geraniumstraat-585

En dan kijk ik naar links. Buurman Dennis, ik gok zo ergens in de dertig, staat voor z’n raam de wietplantjes te inspecteren. Moeder Mien schreeuwt iets over frikandellen tegen Priscilla, de vriendin van Dennis. Hun voortuin hebben ze vorig jaar getransformeerd tot Intratuin-plaatje, maar helaas waren ze er na een paar uur klaar mee en gingen ze over op Lidl biertjes. De voortuin wacht nog steeds op de finishing touch.

Ik kijk naar rechts. Zo’n twintig dikke pakken reclamefolders liggen ingepakt en ge-elastiekt naast het portiek waarvan het glas de afgelopen maand voor de vierde keer is moeten vervangen. Nog meer pakken reclamefolders liggen in de struiken grenzend aan het portiek. Bij het zien van alle NEE-stickers op de brievenbussen heeft de ‘bezorger’ het maar opgegeven, denk ik. Voor het portiek, in een zee van zonnebloempitten, blikjes energy en lahmacun-leftovers, groeit een op het Paasvuur geinspireerde stapel van fietsen. Het fietsenrek ernaast blijgt angstvallig leeg.

In een volksbuurt wonen is leuk, hoor. Ik mag die Hollandse madness wel; een beetje Hazes of Johnny Kraats in een andere achtertuin, Appie winkelkarretjes voor de deur, de volledige gouden beeldjes collectie van de Xenos in de vensterbank, dat zijn toch kenmerkende en prachtige dingen van de volksbuurt.

Maar het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Wonen in een volksbuurt is ook een strijd. Zodra het zonnetje gaat schijnen en ik de achterdeur opentrek, begint het.
De galerij die langs mijn appartement loopt, kijkt uit op mijn tuin en wordt dichtbevolkt door kleine allochtone meisjes die mij graag met open mond bestuderen.
Dacht ik in het eerste jaar onschuldig met de BFF in onze bikini op de tuinstoelen te gaan liggen, heb ik daarmee juist een gevoelige kwestie aangewakkerd. ‘Blote kippen!’ is een van de liefste dingen die we naar ons hoofd kregen. Alle vrienden over voor een barbeque? Dan worden we bekeken alsof we in een aflevering van Animal Planet zitten, de mens in zijn natuurlijke habitat.
Of zit ik met de boyfriend een pizza naar binnen te werken op een hete zomeravond, worden we met een Super-Soaker natgesproeid. Oeps, Ramadan… Gezellig man, zo’n volksbuurt.

Gelukkig merk ik niks van de heerlijke volksbuurt ambiance als ik gewoon recht vooruitkijk. Dan zie ik puppies rondrennen in het gras, zwemmen er baby-eendjes binnen handbereik, klinken er Norah Jones liedjes in mijn hoofd, en is alles weer lekker Vincent van Gogh.

 

XOXO, daphny

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge