COLUMN | het Gevoel

Season-One

Er bekruipt mij soms een Gevoel. Een Gevoel waarvan ik weet dat het stom is om te uiten, maar oh, wat kán ik me erover opwinden.

Laatst had ik het weer. Koopavond, 50% korting bovenop de 50% korting bij H&M: dat is gewoon anthrax for me. Dus ik en vriendinlief shopten alsof ons leven er vanaf hing.

Eenmaal in de pashokjes paste ik een geweldige chillpants aan, rood met witte olifantjes: wat een cutie. Ik zag mezelf al helemaal in een balinese hangmat chillen, met dat heerlijke ding aan mijn gat. En terwijl ik een pirouette deed, ving ik een glimp op van het weer buiten.
Winter, regen, niveautje tsunami. Waarbij ik tot de conclusie kwam dat ik deze broek voorlopig niet kon dragen. Omdat? Nou, omdat het geen gepaste kleding voor het seizoen is. En dat, lieve mensen, is het gevoel waar ik het over had: het Gevoel dat ik iets NU wil dragen, maar dat dat in de ogen van de maatschappij niet verantwoord is .

Season-One

Nu heb ik niet bijzonder veel met -alleen het woord al- maatschappij, behalve dan dat ik er zelf deel van uitmaak. Erbuiten vallen is een van mijn grootste hobby’s. Maar de tijd dat ik me verheerlijkte om de blikken van mensen te zien als ik op het schoolplein stond met mijn punkkousen aan is voorbij. Iedereen wil toch ergens bijhoren, of het nou bij de plaatselijke hondenclub is, of bij de upper east side elite. En dus denken we dubbel na bij het ‘s ochtends aankleden, of in het pashokje van de ZARA.

Neem nou laatst, toen ik met vriendin E. verlekkerd naar een overweldigend sexy, zilveren maxi-halterjurk stond te kijken, en we onszelf afvroegen wanneer we dit zouden gaan dragen. Eén feestje kan ‘ie mee, daarna zou ‘ie in de kast belanden. Want wie trekt er in helmelsnaam een overweldigend, sexy, zilveren maxi-halterjurk aan naar zijn werk of tijdens een dagje shoppen, toch? Zodra ik mezelf op die gedachte betrapte, bekroop dat Gevoel me weer. Het gevoel van afzetten tegen de stomme uitspraak die in Nederland jammergenoeg hard leeft: ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.’ Al vroeg (ik gok zo rond mijn zevende levensjaar) besloot ik dat ik aan die zin, aan die volstrekte belachelijke uitspraak, nooit mee zou doen. En dus kocht ik de jurk. Vriendin E. begreep het helemaal.

Maar wees gewaarschuwd: dat Gevoel zorgt er bij misschien voor dat ik die jurk koop, voor anderen betekent het vaak dat we ofwel het prachtitem in de eerste plaats niet kopen, of dat het in de tweede plaats maar 1 night of fame krijgt, en vervolgens in de kast beland. En jullie weten, sommige kledingstukken verdienen dat lot niet. Die regels die ons door de maatschappij zijn opgelegd? Tot nog toe ben ik er niet van gecharmeerd.

Want wie zichzelf wil zijn, moet schijt hebben aan denkbeelden. In de winter van de kou staan te rillen, omdat ze op een winterochtend is opgestaan met het idee dat zij blootbeens naar buiten wil, omdat een stel hakken nu eenmaal geweldig staan onder die oversized knit. En geen moment zal zij zich daarover opwinden, hoeveel ogen en vingers er ook in de rug zullen prikken.

Dus koop de jurk. Koop die belachelijke, gekke tas, waar je al jaren op geilt. Hijs je op een doordeweekse dag in je gouden laarsjes.
Je weet nooit welke vijand je tegenkomt 😉

XOXO, daphny

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge